อันที่จริง หยกซึ่งนำมาทำการกัดสี ผ่านการอาบน้ำมาจริงๆ แต่เป็นน้ำกรด ผู้ผลิตจะใช้หยกเจไดท์ ซึ่งมีสีเข้ม นำมาทำการกัดสีเข้มเหล่านั้น ให้จางลง โดยใช้สารเคมีที่มีฤทธิ์กัดกร่อนสูง เช่น กรดไฮโดรคลอริก กรดไนตริก หรือสารประกอบโซเดียมบางชนิด แช่ไว้เป็นเวลาหลายชั่วโมง จนถึงหลายอาทิตย์ เพื่อกำจัดสีน้ำตาลแกมดำ ซึ่งเป็นสารประกอบของเหล็ก ถ้าหากการดำจัดสีได้ผล วัตถุดิบจะเปลี่ยนจากสีเขียว สกปรก เป็นสีขาวหรือเขียวอ่อน

1. วัดความถ่วงจำเพาะ หยกธรรมชาติ จะมีความถ่วงจำเพาะประมาณ 3.32 - 3.34 แต่หยกอาบน้ำ จะมีความถ่วงจำเพาะน้อยกว่า 3.32 เพราะเนื้อหยกบางส่วนถูกทำลาย และแทนที่ด้วยเรซิน ซึ่งมีความถ่วงจำเพาะต่ำ วิธีนี้เชื่อถือได้ค่อนข้างน้อย

2. การจี้ด้วยเข็มร้อน เมื่อนำลวดร้อนๆ ไปจี้ที่ผิวหน้าของหยก หากเป็นหยกธรรมชาติ จะไม่มีการ เปลี่ยนแปลงใดๆ หากเป็นหยกอาบน้ำ จะเกิดควันบางๆ ขึ้นและมีกลิ่นเหมือนพลาสติกไหม้ไฟ แต่วิธีนี้ ไม่สามารถเชื่อถือได้ 100% เพราะหากไม่มีพอลิเมอร์ หรือเรซิน ตกต้างอยู่ที่ผิวหน้า ก็จะไม่เกิดการ เปลี่ยนแปลง

5. การหยดกรดเข้มข้นลงบนชิ้นงาน (acid drop test) วิธีนี้คิดขึ้น โดยนักอัญมณีศาสตร์ประเทศอังกฤษ ทำโดยการนำกรด มาหยดบนผิวหน้าของหยก ครอบด้วยภาชนะเพื่อป้องกันการระเหย ทิ้งไว้หลายชั่วโมง ถ้าหากเป็นหยกธรรมชาติ กรดจะซึมเข้าไป ตามรอยแตก ไปปรากฏเป็นแนวตามรอยแตก ในบริเวณข้างเคียงกับที่หยดกรดไว้ ถ้าหากเป็นหยกอาบน้ำ จะไม่เกิดปรากฏการณ์นี้ เพราะรอยแตก ต่างๆ จะถูกอุดด้วยพอลิเมอร์จนหมด วิธีนี้ไม่สามารถเชื่อถือได้ 100% เช่นกัน<

6. วิธีสุดท้ายซึ่งเป็นวิธีที่สามารถเชื่อถือได้ 100% ในการตรวจสอบหยกอาบน้ำ คือ การวิเคราะห์ด้วยเครื่องมือวิทยาศาสตร์ชั้นสูง เรียกว่า ฟูเรียร์ทรานสฟอร์ม อินฟาเรด สเปกโทรโฟโตมิเตอร์ (FT - IR) เครื่องมือชนิดนี้ จะบอกการดูดกลืนแสง ในช่วงอินฟาเรด ของหยก และหากว่าหยกนั้น มีพอลิเมอร์เสริมอยู่ มันจะแสดงลักษณะการดูดกลืนแสงที่ต่างกันออกไป

หยกอาบน้ำ จะไม่คงทน ในช่วงเวลาประมาณ 6 เดือน ถึง 2 - 3 ปี จะเกิดตะกอนสีเหลืองขึ้น ในเนื้อหยก ที่ผ่านการต้ม กับกรด บางครั้งสีของมัน จะเข้มขึ้น หรือมีสีเทามาแซม ถ้าหากโดนความร้อนสูง พอลิเมอร์จะถูกเผา ไหม้ ความโปร่งใสของหยก จะหมดไปกลายเป็นขาวขุ่น ในกรณีของชิ้นงาน ที่ทำอย่างลวกๆ กรดอาจจะยังตกค้าง อยู่ในรอยแตก ทำให้เกิดอาการระคายเคืองขณะสวมใส่